გთხოვთ დაიცადოთ…
4 წუთის საკითხავი

კეთილი იყოს თქვენი მობრძანება Horeca Georgia-ს ახალ რუბრიკაში „თბილისური ნომრები“, სადაც მე-18 და მე-19 საუკუნეების საქართველოს სტუმარმასპინძლობის მივიწყებულ ისტორიებს გავაცოცხლებთ. ჩვენ ერთად შევაღებთ ძველი ქარვასლებისა და კავკასიის პირველი ფეშენებელური ევროპული სასტუმროების კარებს, რათა აღმოვაჩინოთ ეპოქალური ბიზნეს-მოდელები, უნიკალური სერვისის ტრადიციები და ბოჰემური თბილისის შარმი. საარქივო მასალებზე, რეალურ ფაქტებსა და ისტორიულ ლეგენდებზე დაყრდნობით, ნაბიჯ-ნაბიჯ თვალს მივადევნებთ, თუ როგორ იქმნებოდა და ვითარდებოდა ადგილობრივი ჰორეკა-ინდუსტრია.
დღეს, როდესაც თბილისში ნებისმიერი გემოვნებისა თუ ბიუჯეტის სასტუმროს პოვნა წამების საქმეა, ძნელი წარმოსადგენია ეპოქა, როდესაც ქალაქში ჩამოსულ ევროპელ მოგზაურს ღამის გასათევად მხოლოდ ორი გზა ჰქონდა: ან ნაცნობების ოჯახს უნდა შეეფარებინა თავი, ან ხმაურიან, აზიურ ქარვასლაში დაბინავებულიყო, სადაც ოთახის გარდა არაფერი ხვდებოდა - ავეჯი, ლოგინი და ჭურჭელიც კი საკუთარი უნდა მოეტანა.
სწორედ ამ რეალობაში, 1830-იან წლებში, მტკვრის მარცხენა სანაპიროზე, რიყეზე, გაჩნდა სივრცე, რომელმაც თბილისის სტუმარმასპინძლობის ისტორიაში სრულიად ახალი ფურცელი გადაშალა. ეს იყო „ზალცმანის სასტუმრო“ (Salzmann’s Hotel) - ქალაქის პირველი, ნამდვილი ევროპული ოაზისი.
სასტუმროს დამფუძნებელი, წარმოშობით გერმანელი თეოდორ (ფრიდრიხ) ზალცმანი, ხელობით ხარატი (ხის მხატვრული დამუშავების ოსტატი) გახლდათ. იგი საქართველოში 1819 წელს, ვიურტემბერგიდან ჩამოვიდა და სხვა კოლონისტებთან ერთად რიყეზე დასახლდა.
თეოდორი საოცარი სამეწარმეო ნიჭით გამოირჩეოდა. მანამდე, სანამ სასტუმრო ბიზნესს მოჰკიდებდა ხელს, მან თბილისში ნამდვილი ტექნოლოგიური და კულინარიული რევოლუცია მოახდინა:
• ზალცმანმა გამართა საკუთარი ლუდსახარში და თბილისში პირველმა დაიწყო ლუდის დამზადება.
• იქვე დააარსა ლუდხანა, სადაც სტუმრებს საკუთარი წარმოების ცივი, ქაფიანი სასმლითა და გერმანული კერძებით უმასპინძლდებოდა.
ამ წარმატებული ნაბიჯების შემდეგ, ლოგიკური იყო, რომ რიყეზე, თავისსავე აშენებულ ორსართულიან სახლში, თეოდორს კიდევ უფრო მასშტაბური იდეა - ევროპული ტიპის სასტუმროს მოწყობა განეხორციელებინა.
ზალცმანის პირველი მცდელობა 1830 წელს წარუმატებელი აღმოჩნდა. თბილისი ჯერ კიდევ არ იყო მზად მსგავსი სიახლისთვის და კლიენტების სიმცირის გამო სასტუმრო მალევე დაიხურა. თუმცა, თეოდორმა ფარ-ხმალი არ დაყარა და 1833 წელს კარი ხელახლა გააღო.
ამჯერად წამოწყებამ ნამდვილი ფურორი მოახდინა. მომდევნო ათ წელზე მეტხანს - 1834-დან 1845 წლამდე - „ზალცმანის სასტუმრო“ თბილისში საუკეთესოდ მიიჩნეოდა.
„თუ გსურთ თბილისში ევროპულად იგრძნოთ თავი, მტკვარი უნდა გადალახოთ და ზალცმანთან გაჩერდეთ,“ - წერდნენ იმ ეპოქის მოგზაურები.
მიუხედავად იმისა, რომ შენობა დღეს აღარ არსებობს, მოგზაურთა ჩანაწერებით მისი ზუსტი აღწერა გვაქვს. ეს იყო მომცრო სახლი, რომელსაც ძლიერ დამრეცკალთებიანი, ასიმეტრიული სახურავი და დაბალი შესასვლელი კარი ჰქონდა:
• პირველი სართული: აქ დუღდა სოციალური ცხოვრება. ერთ მხარეს მოწყობილი იყო იმ დროისთვის უიშვიათესი გასართობი - საბილიარდო, ხოლო მეორე მხარეს - საგანგებოდ გერმანელი სტუმრებისთვის მოწყობილი საერთო ოთახი, რომელიც ლურჯად შეღებილი კედლებით გამოირჩეოდა. იქვე, პირველ სართულზე, ცხოვრობდა თავად თეოდორი მეუღლესთან და 6 შვილთან ერთად, რომლებიც პირადად უძღვებოდნენ საოჯახო საქმეებს.
• მეორე სართული: აქ განლაგებული იყო სტუმრებისთვის განკუთვნილი სუფთა, ნათელი და მყუდრო საძინებლები.
ეს იყო კლასიკური საოჯახო სასტუმროს (Guesthouse) პროტოტიპი, სადაც მასპინძლების უშუალობა, გერმანული პედანტურობა და ადგილობრივი ნაწარმი იდეალურად ერწყმოდა ერთმანეთს.
ზალცმანის სტუმრების სია იმ ეპოქის დიდებულ მოგზაურთა ენციკლოპედიას ჰგავს. 1834-დან 1845 წლამდე აქ პრაქტიკულად ყველა ცნობილი ევროპელი ჩერდებოდა:
• ფრედერიკ დიუბუა დე მონპერე აღფრთოვანებული იყო რიყის ამ პატარა კუთხით და აღნიშნავდა, რომ ზალცმანთან ყველაზე დაღლილი მგზავრიც კი პოულობდა სრულფასოვან ევროპულ დასვენებას.
• ბარონი ავგუსტ ფონ ჰაქსტჰაუზენი თავის ცნობილ ნაშრომში „Transcaucasia“ დეტალურად აღწერს თბილისურ ყოფას და ხაზს უსვამს ზალცმანის წვლილს ქალაქის ევროპეიზაციაში.
• იდა პფაიფერი (მსოფლიოში ერთ-ერთი პირველი ქალი მოგზაური) თავის დღიურებში განსაკუთრებულ ყურადღებას უთმობდა სისუფთავესა და მასპინძლების გულთბილ მიღებას, რაც ასე აკლდათ მოგზაურებს აზიურ ქარვასლებში.
• სასტუმროს თავის ჩანაწერებში დიდი პატივისცემით იხსენიებენ კარლ კოხი, ფრიდრიხ ბოდენშტედტი, რიჩარდ უილბრეჰემი და მორიც ვაგნერი.
1840-იანი წლების მიწურულიდან თბილისში, განსაკუთრებით კი ერევანსკის მოედანსა და გოლოვინის პროსპექტზე, უფრო დიდი, მდიდრული და თანამედროვე სასტუმროები გაჩნდა. რიყის პატარა საოჯახო სასტუმრომ ნელ-ნელა დაკარგა პირველობა (აქ უცხოელები სულ უფრო იშვიათად ჩერდებოდნენ), თუმცა მან მაინც საკმაოდ დიდხანს, 1860-იან წლებამდე იარსება.
ზალცმანის სახლმა დაუდო საფუძველი იმ სტანდარტს, რასაც დღეს ჩვენ თბილისურ ჰოსპიტალიტს ვუწოდებთ - დასავლური კომფორტის, საკუთარი წარმოების პროდუქტებისა და ადგილობრივი ხასიათის უნიკალურ სინთეზს.
რუბრიკა „თბილისური ნომრები“ აგრძელებს მოგზაურობას. თვალი ადევნეთ ჩვენს პლატფორმას ყოველ სამშაბათს და შაბათს, რათა არ გამოტოვოთ შემდეგი ისტორია!