„აგარანის მამულის“ ქეისი და HORECA სექტორის გამოწვევები: არჩილ გელაშვილის ინტერვიუ „კვირის პალიტრასთან“

7 წუთის საკითხავი

„აგარანის მამულში“ მომხდარმა ხმაურიანმა ინციდენტმა საზოგადოებაში დიდი გამოხმაურება და აზრთა სხვადასხვაობა გამოიწვია. თემას სოციალურ ქსელში ედიტორიალით გამოეხმაურა „ჰორეკა საქართველოს“ დამფუძნებელი არჩილ გელაშვილიც. აღნიშნულ პოსტთან დაკავშირებით კი, გამოცემა „კვირის პალიტრამ“ მასთან ინტერვიუ ჩაწერა. რას ნიშნავს პასუხისმგებლობის აღება მასპინძლობის სფეროში, რა კრიტერიუმებს უნდა აკმაყოფილებდეს ქალაქგარეთ მდებარე სასტუმრო ღონისძიებების მასპინძლობისას და რატომ არის „მოკლევადიანი მოგების დევნა“ ინდუსტრიის მთავარი გამოწვევა - გთავაზობთ ინტერვიუს სრულ ვერსიას.

• ვინ არის პასუხისმგებელი იმ ინციდენტზე, რაც "აგარანის მამულში" მოხდა?

ამ კითხვაზე მოკლე, ცალსახა და ერთმნიშვნელოვანი პასუხია - სასტუმროს ადმინისტრაცია. თუმცა, როგორც მათ მიერ გავრცელებულ განცხადებაშია აღნიშნული, „აგარანის მამული“ არ გაურბის პასუხისმგებლობას და აცნობიერებს საკუთარ ბრალეულობას მომხდარში. საქმე ისაა, თუ რაში გამოვლინდება მათ მიერ ამ პასუხისმგებლობის აღება და რაში კონვერტირდება სამომავლოდ. როგორც წესი, ჩვენს საზოგადოებაში „პასუხისმგებლობა“ მხოლოდ სიტყვად რჩება ხოლმე და არანაირი ქმედითი ნაბიჯები არ მოჰყვება, მაგრამ იმედი მაქვს, ეს კონკრეტული შემთხვევა გამონაკლისი იქნება.

• ზოგადად, ისეთ სივრცეში, სადაც მსგავსი ივენთები იმართება, რა კრიტერიუმებს უნდა აკმაყოფილებდეს სასტუმრო, უნდა მიიღოს თუ არა სხვა ჯავშნები, მსგავსი ინციდენტები რომ აირიდოს თავიდან?

სასტუმროები, ისევე როგორც ზოგადად - მასპინძლობის ინდუსტრია, განსაკუთრებით საქართველოში და პოსტ-საბჭოთა ქვეყნებში, საყოველთაოდ აღიარებული კრიტერიუმებითა და სტანდარტებით იშვიათად იმართება (თუ ქსელურ და ბრენდულ სასტუმროებს არ მივიღებთ მხედველობაში). აქ საქმე გვაქვს ინდივიდუალური ოტელიერის ან რესტორატორის კეთილ ნებასთან, პატიოსნებასთან, მასპინძლობის შინაგან მოწოდებასთან და ა.შ. სხვა რომ არაფერი, სასტუმროებისთვის ვარსკვლავების მინიჭების სისტემაც ძალიან სუბიექტურია და ხშირად, თავად დამფუძნებლის ამბიციებზეა დამოკიდებული, თუ რამდენ ვარსკვლავს მიუწერს საკუთარ ობიექტს.

რაც შეეხება ღონისძიებების გამართვის საკითხს, განსაკუთრებით კი შატოებსა და მსგავს, ქალაქგარეთ მოწყობილ დასასვენებელ სივრცეებში - საღი აზრის ფარგლებში, როდესაც 100-200 ან 500 კაცი რაიმეს აღნიშნავს, იქ ბუნებრივად წარმოიქმნება აკუსტიკური დისკომფორტი სხვა დამსვენებლებისთვის და ყოველთვის უმჯობესია, თუ ახლო-მახლო სივრცე, მხოლოდ ღონისძიებას დაეთმობა. ამგვარად, თავად ღონისძიებების მონაწილეებიც ბოლომდე „შეირგებენ“ მხიარულებას და არც უკმაყოფილო დამსვენებლები გვეყოლება, რომელთაც თანხა (თან საკმაოდ სოლიდური) მშვიდ დასვენებაში გადაიხადეს და არ არიან ვალდებული ხმაური აიტანონ.

• როგორც "აგარანის მამული" აცხადებს, "აღნიშნულ დღეს სასტუმრო თითქმის სრულად იყო დატვირთული, ხოლო სხვა სტუმრები წინასწარ იყვნენ ინფორმირებულნი სასტუმროში საქორწინო ღონისძიების მიმდინარეობის შესახებ და ისინიც დათანხმდნენ დარჩენაზე.

ისევ და ისევ, თავად ფაქტი, რომ „სასტუმრო თითქმის სრულად იყო დატვირთული“ ისეთ დღეს, როდესაც ობიექტი ქორწილს ან მსგავსი ტიპის ღონისძიებას მასპინძლობს, აპრიორი არასწორია. წარმოიდგინეთ, სასტუმროს ნომრების (ისევე როგორც საქორწილოდ სივრცეების) დაჯავშნა, ხშირად რამდენიმე თვით ადრე ხდება. როდესაც მასპინძელმა წინასწარ იცის, რომ ნომრები სრულად აქვს დაჯავშნილი, არ უნდა გამართოს ქორწილი სავსე ნომრების ფანჯრების ქვეშ. ან პირიქით, თუკი ქორწილი უკვე ჩანიშნული იყო და ამის შემდეგ მიიღო ჯავშნები, ეს უარესია, ვინაიდან როგორც არ უნდა გააფრთხილო სტუმრები, მოსალოდნელი დისკომფორტის შესახებ, დანამდვილებით ვერავინ იტყვის, თუ როგორი ხმაური მოჰყვება ღონისძიებას (განსაკუთრებით კი ქართული ქორწილის არაპროგნოზირებადი ხასიათიდან გამომდინარე). ეს ყველაფერი ძალიან სუბიექტური მოცემულობებია და კონკრეტული საზომებით განსაზღვრა, თითქმის შეუძლებელია. ამიტომ ჯობს, მასპინძელმა თავი დაიზღვიოს და ან ერთზე თქვას უარი, ან - მეორეზე.

• მათივე ინფორმაციით, ინციდენტი დაიწყო 20:16 წუთზე და არა კანონით განსაზღვრულ 23 საათის შემდეგ

ეს ფაქტიც არ ცვლის საერთო მოცემულობას. კანონი შესაძლოა არგუმენტად გამოდგეს დასახლებულ უბანში, კორპუსში, სადარბაზოში და ა.შ. მაგრამ ვერ ივარგებს არგუმენტად სასტუმროში, სადაც ტურისტებს დამღლელი დღის შემდეგ უბრალოდ სიმშვიდეში დასვენება სურთ.

არ მინდა ოკუპანტი ქვეყნის წარმომადგენლების დამცველად გამოვიდე, მითუმეტეს იმ პროვოკაციების ფონზე, რაც ვიდეო კადრებშიც ნათლად ჩანს, თუმცა ვცდილობ განვაზოგადო პრობლემა. სასტუმრო, განსაკუთრებით კი ქალაქგარეთ მდებარე, განკუთვნილია დასვენებისთვის, სიმშვიდისთვის და კომფორტისთვის, რის სანაცვლოდაც ღამეში ასეულობით ლარს იხდის დამსვენებელი და სრული უფლება აქვს, რომ ხმაურის ატანა არ უწევდეს, თუნდაც 20:00 საათზე.

• როგორ ფიქრობთ, რუსი ტურისტების მხრიდან უსიამოვნო ინციდენტის ესკალაციისთვის, მაქსიმალური ზომები გამოიყენა სასტუმროს ადმინისტრაციამ და უსაფრთხოებამ? ფაქტია, ვერ აღკვეთა კონფლიქტი და რა უნდა მოემოქმედებინა ამისთვის?

გავეცანი „აგარანის მამულის“ განცხადებას და ტექნიკურად, რასაც ისინი ცდილობდნენ (საუბარია სტუმრების სხვა ნომერში გადაყვანაზე და უსაფრთხოების სამსახურის მობილიზაციაზე) აბსოლუტურად სწორია. სხვა საქმეა, თუ რამდენად მოხერხდა ამ ღონისძიებების გატარება რეალურ ცხოვრებაში და ფაქტია, რომ ვერ მოხერხდა.

ჩემი მხრიდან სპეკულაციური იქნება იმაზე საუბარი, მაქსიმალურ ზომებს მიმართეს, თუ რაიმე დააკლეს, თუმცა თავად ფაქტი, რომ რუსი ტურისტების სხვა ნომერში გადაყვანა იგეგმებოდა და დეესკალაციის მცდელობა იყო, უკვე მისასალმებელია.

• ბიზნესის ენაზე ამას "ერთი სკამის ორად გაყიდვის მცდელობა ჰქვია, რაც ადრე თუ გვიან, კრახით სრულდება"-ო, - წერია თქვენს მიერ გავრცელებულ განცხადებაში. ანუ სასტუმრო სექტორის ზოგიერთი წარმომადგენლის სიხარბეა ყველაფრის თავი და თავი და რას მოიტანს ეს საბოლოოდ?

დიახ, ეს პრინციპი (ერთი სკამის ორად გაყიდვის მცდელობა) სწორედ სიხარბეზე მიუთითებს, თუმცა არამარტო სასტუმრო სექტორზე, არამედ ზოგადად - მასპინძლობისა და ტურიზმის სფეროს სრულ სპექტრზე ვრცელდება.

ჰორეკა ინდუსტრია საქართველოში ძალიან ახალგაზრდაა და ჩვენ (თავს უფლებას მივცემ საკუთარი თავიც მოვიაზრო ამ წრეში) სერვისის კულტურას, შეიძლება ითქვას, ახლა ვეუფლებით. მიუხედავად იმისა, რომ საქართველო მასპინძლობით განთქმული ქვეყანაა, სექტორის დონეზე ეს ჯერ კიდევ არაა ჩვენს დნმ-ში გამჯდარი.

საქართველოში, რიგი ისტორიული მოვლენების გამო, არ არსებობს საუკუნოვანი უწყვეტი მემკვიდრეობის მქონე რესტორნები, სასტუმროები, კაფეები და საოჯახო ბიზნესები. ესეცაა ერთ-ერთი მიზეზი იმის, რომ ახლადგახსნილი მასპინძლობის ობიექტები ჩქარობენ ინვესტიციის ამოღებას, გათვლას არ აკეთებენ გრძელვადიან პერიოდზე და ყველაფერი აქ და ახლა სურთ. თუმცა ეს სფერო ასე არ მუშაობს. სასტუმროებს, რესტორნებს, კაფეებს და ამ ჯაჭვში არსებულ მომწოდებლებს ათწლეულები სჭირდებათ რეპუტაციისა და ავტორიტეტის მოსახვეჭად. ხოლო ამ რთულ გზაზე, სიხარბეს, მომხვეჭელობას და დღევანდელი „კვერცხის დევნას“ არაფერი ესაქმება.