ძველი დრო: ლეგენდარული სასოსისე „ნახალოვკაში“

სასოსისე თბილისის გულში, რომელმაც 60 წელზე მეტს გაუძლო და დღემდე ერთგულად მასპინძლობს ადგილობრივ თუ უცხოელ სტუმრებს

თბილისის ერთ-ერთ უძველეს უბანში, ნაძალადევზე (იგივე „ნახალოვკა“) არსებობს ადგილი, სადაც დრო 1964 წელს გაჩერდა. „ძველი დრო“ - ასე იცნობენ ადგილობრივები რკინით შემორაგულ, ბუნკერის მსგავს შენობას, რომელიც უკვე ექვსი ათწლეულია უცვლელ მენიუს სთავაზობს მომხმარებელს: სოსისს, შავ აგურის პურს, ცხარე მდოგვს, ცივ ლუდსა და ლიმონათს.

დაწესებულების სული და გული 75 წლის ნოდარ ვარდიაშვილია. იგი აქ 1970 წელს, 22 წლის ასაკში დასაქმდა, მოგვიანებით კი ბიზნესის თანამფლობელი გახდა. ნოდარმა და მისმა დუქანმა გაუძლეს საბჭოთა კავშირის დაშლას, 90-იანი წლების სამოქალაქო ომსა და ეკონომიკურ კრიზისს. სანამ გარშემო თბილისის იერსახე იცვლებოდა, აქ ყველაფერი პირვანდელი სახით შენარჩუნდა.

დაწესებულების ინტერიერი ნამდვილი საბჭოთა რარიტეტია. ნოდარი კვლავინდებურად თეთრ ხალათშია გამოწყობილი, სოსისებს ძველებურ ქვაბში ხარშავს, ნავაჭრს კი კედელზე ჩამოკიდებული ხის საანგარიშო „ჩოთქით“ ითვლის. მაგიდა-დახლები, პლასტმასის „ლისტებით“ მოპირკეთებული კედლები და ჭიქებში ჩაწყობილი ქაღალდის ხელსახოცები იმ ეპოქის ასკეტიზმს აცოცხლებს.

ადგილი დიდხანს რჩებოდა „ადგილობრივ საიდუმლოდ“, სანამ სოციალური მედიისა და Google Maps-ის წყალობით პოპულარული გახდებოდა. ბოლო წლებში აქაურობას ხშირად სტუმრობენ ტურისტები და ემიგრანტები, რომლებსაც საბჭოთა ესთეტიკა იზიდავთ.

მთავარი მიზიდულობის ძალა მაინც სოსისია. ნოდარი მის რეცეპტს მკაცრად ასაიდუმლოებს — მხოლოდ იმას ამბობს, რომ სპეციალური შეკვეთით ადგილობრივ ქარხანაში მზადდება. მოხარშული სოსისი, შავი პური, ცხარე მდოგვი და ცივი ლუდი — ეს მარტივი კომბინაცია აქაურობის სიმბოლოა.

საინტერესოა სასოსისეს სამუშაო საათებიც: დილის 9-დან საღამოს 5-მდე. ნოდარის თქმით, ეს ის დროა, როცა „ნაბახუსევზე“ მყოფ ხალხს მისი მომსახურება ყველაზე მეტად სჭირდება. სწორედ ეს ერთგული კლიენტურაა მიზეზი იმისა, რომ პაბმა ამდენ ხანს გაძლო.

დღეს „ძველი დროის“ გვერდით 12-სართულიანი კორპუსის მშენებლობაა დაანონსებული. თანამედროვე არქიტექტურულ ნახაზებზე ნოდარის პატარა დუქნის ადგილი არ ჩანს, თუმცა „ძველი დრო“ კვლავ მყარად დგას. სანამ არსებობენ ადამიანები, ვისთვისაც ნოდარის სოსისი და ლუდი ყოველდღიურობის განუყოფელი ნაწილია, ეს საბჭოთა „დროის კაფსულა“ თბილისის რუკაზე თავის ადგილს შეინარჩუნებს.